Jakin dugunez, Milanon ere okupazio mugimendua oso garratzitsua da. Bizitzeko, lan egiteko, zentru sozialak egiteko… alternatiba da okupazioa eta modu kolektiboan egiten da. Honen jatorria 70. hamarkadan izandako langileriaren mugimenduan datza. Nahiz eta lehenago ere Musolini bera Milanoko mugimendua desagerrarazten saiatu zen Milanoko kanala hustuz, bertan elkartzen baitzen herria.

Okupazioaz gain, bertako proiektu txikitzaileen kontrako borroka azpimarragarria da. AHTren kontrako borroka indatsu dago orain Italian eta zehazki Vall Susan. Izan ere, bertan izanen da larunbat honetako (otsailak 25) manifestazioa, proiektua bera kritikatzeaz gain, duela gutxi Italia guztian atxilotu (etxean zein kartzelean) dituzten 26 gazteen kasua salatzeko.

Ezin aipatu gabe utzi maila internazionalean duten elkartasuna. Zehazki, Euskal Herriarekiko elkarlana eta laguntasuna agerikoa da. Hain zuzen ere, kaletik “Prigioneri e esiliati baschi a casa!” aldarrikatzen duten muralak ikus ditzakegu. Honekin batera, ezin aipa gabe utzi datorren martxoaren 3an Milanoko Porta Genovan, 15:00etan manifestazio nazionala deitu dutela Euskal Herriaren borrokari babesa emateko.

Arratsaldean Milanoko zientzia politikoko fakultatera hurbildu gara Italian gure errealitatea helarazteko asmoekin. Harrera aparta egin digute, material eta apainketa apartarekin. Gainera, Euskal Herriarekin elkartasun astea dela azpimarratu dute, gure herriaren irudia marrazteko bestelako eragileak ezagutzea beharrezkoa dela azpimarratuz.

Bihar deskantso eguna izanen dugu gazte eta ikasleok. Ez dugu hitzaldi programaturik. Hala ere, Florentzian ibiliko gara ikasten jarraitzeko gogo handiaz.

Bestalde, elkartasun asteak ez du deskantsorik hartuko. Euskal Herriaren mezua zabaltzen dabiltzaten eragileak asko eta asko dira, beraz adi egon berrietara.

Asko dago kontatzeko eta ikasteko ordea Munduko Ikasle Mugimendu ezberdinen inguruan. Horregatik hilabetekaria laburpen bat izango da. Gehiago irakurtzeko blogean sartu besterik ez duzue, bertan publikatuko baititugu oso osorik. Hona hemen loturak: KRONIKA eta ELKARRIZKETA.

Beraz, irakurri eta zabaldu, denon artean abian dabilen iaksle uholdea eraiki arte!
abian otsaila

Irrati hauek industrializazioak ekarritako egitura sozialari erantzuteko sortu ziren. Inmigrazio andanaren errealitatea transmititzen daramakite 80. hamarkadatik. Biak interneten topatu ditzazkezue, ondarossa.info eta radiocittaperta.it web guneetan. Irrati hauen bidez Romako biztanle orori indartsu dabiltzan borroken berri ematen diote: okupazioa, zentru sozialak, AHT, feminismoa… eta nola ez ba, maila internazionaleko borrokei ere tartea irekia uzten diete.

Arratsaldean, La sapiensa campusean ibili ginen. Ta badakizue? Soziologiako fakultatean Euskal Herriko gazteri eta ikasleriaren inguruan hitzaldi eman ostean bertako borroken berri ere jaso genuen! Ta beira! Fakultate horretan ikasleek okupatutako gela bat dute. Aula Portico Occupata izena du fakultatearen baitan askatutako gunea da hau. Ikasleek kudeatzen dute eta bertan hitzaldi, topagune eta aldarrikapen gunea eraiki dute.

Gaua aldera, ordea, Roma erdian kokatzen den okupatutako beste gune batean izan ginen. Trastevere izeneko leku honetan derrigorrezko hezkuntzako ikasleekin egoteko aukera izan genuen. Jakin dugunez, ikasleria indartsu dabil Italian. Batez ere azken bi urteak azpimarratu zizkiguten. Asanbladetan antolatzen dira eta nahiz eta lokalean borroka egin, komunikazioa da beraien bateratze tresna. Studaut.it web gunean Italiako ikasle mugimenduaren berri izanen duzue.

Romak utzi dizkigun ideiak, okupazioa bizitzeko bide argi eta egingarria dela, ikasleria aktibo dagoela eta aldatzeko gauza asko daudela eta guzti horretarako herritik herriarentzat eraikitako komunikabideak ezinbestekoak direla dira.

Gaur Milanetik idatziko dizuegu, bertako gazte eta ikasle iraultzaileen berri emateko.

Bihar Romako Radio onda rossa eta Radio città aperta irrati libreetan izanen gara gure bizipen, proiektu eta helburuak beraiekin banatzeko. Ondoren, La sapienza campusera hurbilduko gara bertako soziologia fakultatean hitzaldi bat emateko asmoz. Antolatzaileak, zientzia politikoko ikasleak izan dira, gure moduan, ikasteko egarri bizia lasaitzeko asmoz. Gero, Cantiere zentru sozialera joanen gara, derrigorrezko hezkuntzako ikasleekin esperientziak trukatzera.

Aste guzti honetan zehar gure berri izanen duzue, bai eta, Italiako gazte eta ikasle mugimenduaren berri. Izan adi gazte! Ikasleok iraultza!

Hamaika herri borroka bakarra! Tanti popoli un’unica lotta!

Hona hemen Ikasle Abertzaleon murrizketen gaineko irakurketa:

IKASLEOK TINKO! Murrizketarik ez!!!

Berriz ere, krisiaren aitzakipean, ikasleen eta jendarte osoaren kalterako neurri onartezinak hartu nahi dituzte agintari ezberdinek. Diru falta da arazoa, ala diruaren banaketa bidegabekoa? Noren esku dago dirua? Zein dira haien helburuak? Zein da erreforma berrien helburua? Zein da indarrean dugun sistema? Zeintzuk dira sistema honen lehentasunak?

Herritarron bizitzan funtsezko diren arloei (osasungintzari eta hezkuntzari, esaterako) gero eta diru gutxiago eskaini nahi diote. Zerbitzu publikoak kolokan jartzean, herriaren biziraupena eta garapena arriskuan jartzen dituzte.

Bitartean, gure dirua honako hauetan xahutzen ari dira: AHT edo Pasaiako Superportua bezalako makro azpiegitura bideraezinetan, bankuen erreskate fiktizioetan, politikarien eta haien lagunen poltsikoetan…

Hezkuntzan murrizketak ikas-maila eta adar guztietan eman dira. Hona hemen adibide batzuk:

*Irakasleak kaleratzea

*Ordezkapenak gutxitzea (errealitatean: ikasleak irakaslerik gabe utzi)

*Materialentzako dirua murriztea

*Ikasleen aglomerazioa bultzatzea

*Lanbide Heziketetako praktiketan ikasleei bideratutako diru-laguntza kentzea

*Fakultate batzuetan karrera batzuen desagerpena

Neurri hauek hezkuntzaren kalitatea nabarmenki kaxkartzen dute. Hori gutxi balitz, halakoak onartzen ari diren bitartean, hezkuntzara bideratzen duten dirua heziguneak segurtasun indarrez, kamaraz eta kontrol sozialerako mekanismoz betetzeko erabiltzen dute.

Bestalde, Espainiar estatuko gobernu aldaketarekin batera, egoera ekonomikoari “erantzunez” ikasleriaren etorkizuna baldintzatuko duten erreforma berriak aurreratu dituzte. Ikasleak geroz eta lehenagotik beren bidea kondizionatuz, gazte sektorea prekarietatera bultzatuz eta egoera honen aurrean titere bilakatzeko.

Ez da kasualitatea eraso hauek Euskal Herriko herrialde guztietan ematea; bide berean soilik uler litezke Bordeleko Akademiak irakaslegoa dramatikoki murrizte bidean harturiko erabakia, eta Nafarroako eta EAEko Hezkuntza Sailek azken hilabeteetan aditzera eman dituzten neurriak. Denek kutsu bera dute; agintarien interesak berberak diren seinale.

Ikasle eta Abertzaleok eredu honi ezezko borobila ematen diogu, eta ez gaude horrelako atzerapausoak onartzeko prest! Ez dugu onartuko krisi ekonomikoaren aitzakiarekin gure etorkizuna baldintzatzerik! Euskal Eskola Nazionalaren bidean atzera egin nahi dute, eta gaurko nahiz etorkizuneko jendartea prekarietate orokorrean murgildu. Horregatik, Euskal Herrian dauden agintari ezberdinei exijitzen diegu murrizketa guzti hauekin amaitu, eta kalitatezko hezkuntza baten alde lan egiteko. Dirua badago, baina haien interesen arabera darabilte. Herritarron mesedera jarri behar ditugu, lehentasunak argi utzi behar dizkiegu!

Gaur egun arte bermatu zaizkigun eskubideak borrokaren bitartez, izerdi eta lan askorekin lortuak izan dira. Era berean, borrokaren bitartez bakarrik lortuko dugu etorkizunean hauek mantendu eta berriak betearaztea. Ez dezagun uste egungo agintariek gure kezka eta lehentasunekin bat egiten dutenik, eta erabakiak egoerak behartuta hartzen dituztenik. Prekarietatea eta pobrezia zabaltzen duten txontxongilo eta diruzale kuadrila bat besterik ez dira! Horregatik, erantzuleak garbi izanik, borrokari lotu beharrean aurkitzen gara! Ogi gogorrari hagin zorrotza!

Gure eskakizunak argiak dira: martxan jarri dituzten murrizketak bertan behera utz ditzatela, eta ikasleoi hezkuntza euskalduna eta duina izateko baldintza guztiak berma diezazkigutela: azpiegitura egokiak, garraio duina eta publikoa, matrikulazio tasen kongelazioa, titulazioetan eta beketan murrizketarik ez izatea, irakaslego egokia kalitatez eta kopuruz, euskaraz bizi eta ikasteko beharrezko baliabideak…

Guzti honengatik, datorren otsailaren 9an, Ikasle eta Abertzaleok deituta dauden deialdiekin bat egin eta lanuzteak burutuko ditugu Euskal Herriko ikastetxe, unibertsitate eta lanbide heziketako zentroetan. Horrekin batera, datozen egunetan Euskal Herrian murrizketen aurka eta bestelako jendarte eredu baten alde egingo diren ekimenetan parte hartzeko deialdia luzatzen diogu euskal ikasleriari. Gure eskubideak defendatzeko, borroka garaia da!!!

Ikasleok tinko: MURRIZKETARIK EZ!!!

Ikasle abertzaleak

2012ko urtarrilean

Indar polizialek ikastetxeko hesiak itxi zituzten irakasle eta ikasleei sarrera galaraziz, hala ere bertan gogor eutsi zioten aldarrikapenari.

Era berean, 2012. urterako hezkuntza aurrekontua 2010ekoarekin alderatuz %12,5 murriztuko dela gogora ekarrita, mezu bat bidali diote Hezkuntza Sailari: «Zerbitzu publikoak indartzeko momentua da, eta ez ahultzekoa».

Lizeoan 10etan zuten hitzordua, eta 30 ikasle inguru gerturatu ziren erabilera anitzeko gelara. Institutuan, berriz, 12:25etako jolas-garaian egin zuten aurkezpena, eta 32 ikasle hurbildu ziren. Oro har, ikasleen interesarekin eta harrera onarekin oso pozik agertu ziren hizlariak eta ikasleak eurak.

DBHko eta batxilergoko ikasle batzuei aurkezpen hauek egiteko ideia sortu zitzaien lehenengo hiruhilekoan. Ikastetxeetan ikasle mugimendurik ez zegoela ikusi, eta heziguneetan bizi duten egoera landuko zuten ikasle taldeak sortzeko beharra zegoela iruditu zitzaien. Euskalduntzearekiko eta antolatzeko zailtasunekiko kezkak bultzatu zituen aurkezpenak prestatzera. Beste herrietan ikasle taldeak zeudela jakin eta herrian eredu hori jarraitzea beharrezkoa zela ikusi zen.

Gaurko aurkezpenetan unibertsitateko bi ikasleren laguntzaz hitzaldi txikia eman dute jolas-garaian. Ikasle Abertzaleak antolakundeak jorratzen dituen ildo nagusiak azaldu dituzte: euskaraz ikasteko eta euskal edukiak jasotzeko eskubidea, eskolan ikuspegi feminista jasotzeko eskubidea, ikasleei dagozkien eskubide demokratikoen defentsa (adierazpen askatasuna, greba eskubidea, ikastetxeko erabakietan parte hartzeko eskubidea…). Bukaeran, zalantzak argitzeko tartearen ondoren, ikastetxeko egoeraren gaineko azterketa egiteko txosten bat banatu zaie ikasleei, bete eta horren gainean eztabaidatzeko. Diagnostiko hau lagungarria izan ohi da ikasle taldea osatu eta gerora zein gai landu behar duten erabakitzerako orduan.

Hasiera itxaropentsuarekin, badirudi aurrerantzean ere Urretxuko eta Zumarragako ikasle mugimenduak emango duela zer esana! Hemendik aurrerakoa hasiera bezain arrakastatsua izan dadila.

1.-Zer mugimendu motatik zatoz?

Egia esan, nire militantzia politikoa bigarren hezkuntzan nengoelarik hasi zen ikasle mugimenduan. Askoz gehiago murgildu nintzen, hezkuntza publiko baten borrokan Estatu kolonbiarrak nire Aita hil zutenean, 2001ean. Bera, 70. hamarkadan, Ikasle ordezkaria zen zuzenbideko fakultatean eta ondoren sindikalista eta irakaslea.

2.- Zein da zure esperientzia kolonbian?

Aurreko galderari jarraituz, nire kolonbiako esperientzia, aitak emaniko formakuntza politikoaren transmisioan datza. Txikitatik hartu izan dut parte unibertsitateko asanbladetan, irakasleek egindako protestetan, sindikatuko eztabaidetan, nire aitaren besoetan hartu izan dut parte mobilizazioetan!!

Honek narama… Politika erreala ezagutzera, non klase sozialen konfrontazio bat dagoen, non justizia soziala bilatzen den hauen bizitza kalitatea hobetu aldera.

Bigarren hezkuntza amaitu eta gero Bogotara joan nintzen. Bertan, ekintza eta jardunaldi ezberdinetan parte hartu nuen: erreforma agraria baten aldeko mobilizazioetan, pribatizazioen kontrako martxa sindikaletan, eta baita ikasleekin, unibertsitate publiko baten alde eta unibertsitateetako paramilitarren kontrol politiko hegemonikoaren kontra. Herrialdea ezagutu, bere kultura, bere problematika.

3.- Beste asakok bezala, Kolonbiar estatuaren errepresioa pairatu eta gero, Euskal Herrian bukatu duzu.

Sufritu genuen. nire familiak, nire aitaren hilketaren ondorioz, kolonbiar estatuaren errepresioa, pertsekuzioa, estigmatizazioa eta baita Estatuaren relegazioa. Amenazatuak izan ginen, horregatik nire anaia Quebecen errefuxiatu zen. Ni, Venezuelan egon eta gero, eta ACNURek egindako estudio baten bitartez, Eusko Jaurlaritzaren giza eskubideen comisioaren oniritziaz, 2006an, gaur egun BILDU osatzen duten pertsonen laguntzaz, Euskal Herrira etortzen lagundu ninduten. Hemen oso ondo onartu ninduzuen eta nire ikasketekin jarraitzeko eta kolonbian zer gertatzen hari den zabaltzeko lanean jarraitzeko haukerak zabaldu zenizkidaten. Bestalde, Zuen herriko errealitatea ezagutzeko aukera eman didazue.

Orain, Atlantikoko unibertsitatean ematen den paramilitarren infiltrazioaren gainean egiten dut nere investigazio lana non nire aita bertako irakaslea zen. Azaroan, UPVren laguntzarekin, Nire aitaren heriotzaren 10. urteurrenean, omenaldi bat burutu dugula bilboko alde zaharrean. Bertan, Partido politikoetako ordezkariek, mugimendu sozialek, unibertsitateko lankide, kolonbiako elkartasuna lantzen duten elkarte, irakasle eta abarrek, kasuaren informe bat aurkeztu genuen. Orain, giza eskubideen komisio interamerikanoaren errekonozimendua bilatzen ari gara, Kolonbiar estatua epaitua izan dadin nire aitaren hilketagatik eta historia honek eragin duen guztiagatik.

Hemen Euskal Herrian, nire helburua bizitza hastea izango da egunen batean kolonbia berrira itzuli ahal izateko.

4.-Zein da zure lana hemen?

Nire lana hemen… ba, Nire ikasketei erantzutea… (jejeje)

Orain, hemendik kolonbiar herriarekiko egiten den kooperazio modeloa replanteatzea da nire helburua. Egiten diren politikak, ez daitezen izan kolonbia sakeatzeko, Euskal transnazional askok eiten duten moduan, Amerika Latina guztitik aurkitu daitezkelarik gure natur errekurtsoak expoliatuz eta sakeatuz.

Horrez gain, kolonbiako gatazkari soluzio elkarrizketatu bat ematearen aldeko ainbat kolektibo ditugu. Nire parte hartzea migranteen ingurukoa da, ez daitezen bigarren mailako herritar izan, baizik eta denon artean indartu dezagun guztiok nahi dugun Euskal Herria, nahiz ekonomiko nahiz kultural, sozial akademiko…

5.- Unibertsitatean?

Unibertsitatean oso mugatua, nire parte hartzea eremu gutxitan dudalako eta irakasle gutxi ezagutzen baititut. Kolonbiako unibertsitateekin konparatuz oso sinplonga iruditzen zait, parte hartzea etengabe bultzatzen baita han, beintzat kultura mailan

Ikasleria geletatik irten behar da, Irakasleak berdin. Jendartean eragiten duten arazoetan inplikatu behar da unibertsitatea, arazo hauek unibertsitatean eragiten baitute.

6.Nola hartu zaitu ikasle mugimenduak?

Oso asanblada gutxitan hartu dut parte orain arte nere klaseko ordutegiengatik, baina joan nahizenean oso espazio polita iruditu zait. Lan asko egin daiteke, ikasle mugimenduaren indartzerako, hala ere debate gehiago falta da “alma mater”aren inguruan, baina bertako lagunak oso eskuzabalak, solidarioak dira, hala ere, lotxatiak.

7.- Mugimenduaren inguruko Balorazio txiki bat?

Ikasle mugimenduak asko sufritu du espainiar eta baita euskal administrazioek egindako errepresioarengatik. Unibertsitateko partaide ziren pertsonen pertsekuzioak, hauetako asko espetseratuak edo epaituak, unibertsitatean kuadro politikoen eta gidaritzaren galera ekarri du ikasle mugimenduan.

Oso etapa garrantzitsua da Euskal Herriak bizi duena, non beharrezkoa den unibertsitateetan ikasle mugimendua indartu eta reestrukturatzea. Energia asko duzue, oso solidarioak zarete, espero hau inoiz ez galtzea.

8.- Zein da ikasle mugimenduak egin dezaioken aporazio handiena kolonbiar herriari? Eta bukatzeko, kolonbiako hezkuntzaren borrokan?

Gobernuarekiko kontraposizio bat eraikitzen hari da, hezkuntza modeloaren inguruan, non ikasle mobilizazioren bidez Gobernuak egin nahi zuen proiektu legea(unibertsitateen merkantilizazioa albideratzeko legea) gelditzea lortu zen.

MANEren jaiotza (mesa amplia nacional estudiantil), univertsitateko 4 eragile nazional batzen dituena,eta baita beste talde regional batzuk. Kapitaleko mobilizazioetan, Servicio Nacional de Aprendizaje-ko 4000 ikasleren presentzia izan zuten, Juan Manuel Santos en gobernuak jarritako legeen aurrean, zeinek kolonbiar hezkuntzaren pribatizazioa zuen helburu. Azkenean, planteamenduak gelditzea lortu zen.

Nire ustez, Amerika Latina eta euskal ikasle mugimenduaren arteko elkartasun dinamikak sortu behar direla uste dut. Orain Amerikan bizi dugun egoera ikusita eta lortzen hari garen antolamendu eredu efektiboa ikusita, pentsatzen dut gurekin batu eta euskal ikasle mugimendua ez dela atzean geratu behar. Bota dudan azkenarekin batera, elkarlanerako espazio bat sortzea galdera erreala iruditzen zait bi mugimenduen artean.

Une garrantzitsuak bizi ditu hezkuntza publikoak Hegoamerikan. Besteak beste, Puerto Rico, Dominikar Errepublika, Txile eta Kolonbian, gaurko neoliberalismoak dakarzkien pribatizazio prozesuak, eta hauen kontrako ikasle borrokak gori-gorian daude.

Nire partetik, abuztuan Kolonbian kurtsoa hasi zenetik bizitakoaren kontakizuna egin nahi dut. Borroka, eztabaida, batasuna eta gatazka protagonista dituen historia bat da. Hasi aurretik, argi utzi nahi dut euskaldun baten, kanpotar baten bizipenak direla, borrokak eta ezagutza faltak zeharkaturikoak.

Kolonbiara ikastera heldu eta gutxira ezagutu genuen problematika lehenengoz. Unibertsitateko paretetan idatzitako mobilizazio deialdiek esnatu gintuzten, eta irailaren 7an, herria zeharkatzen zuen mobilizaziora batu ginen. Informazioa bilduz joan ginen orduan, “Reforma a la Ley 30” delakoaren inguruko problematika ezagutzen. Esan zigutenagatik, Hezkuntza esparru europarraren prozesuaren (Bologna prozesua) antza hartua genion.

Aldi berean, guk ikasten duguneko unibertsitatean ikasleek zuten antolaketa maila ezagutzen ere joan ginen, eta nazio mailan ematen zena. Jakin genuen Kolonbia osoko ikasleak udaran zehar koordinakundea osatu zutela, Mesa Amplia Nacional Estudiantil (MANE) izenekoa. Eta jakin genuen gure unibertsitatean talde anitzak zeudela, eta haietan, era irekian jarduten zutenak batasun mahai batean elkartuak zirela lehenengoz.

Talde hauekin kontaktuan jakin genuenez, urrirako, zehazki urriaren 12-13rako, paro nazionala antolatua zen. Gure kasuan, paroari urriaren 11ean (asteartea) eman genion hasiera. Ikasgeletako ateak ikasmahaiez blokeatu, eta “asanblada iraunkorra” ezarri genuen. Hala ere, ikasleen arteko gatazken ondorioz (batik bat mobilizazioaren izaera ez-biolentoaren inguruan, kaputxadun ikasleekin eztabaida eman zelarik), lehen aste horretan mugimendua ahuldu egin zen, eztabaida zahar (eta hein batean pertsonal) horiek ikasleria urrundu baitzuten.

Edonola ere, akatsetatik ikasiz, eta barne gatazkak ahal bezain albora utziz, aurrera jarraitu zuen mobilizazioak. Greban aste osoa iraun ondotik, urriaren 16ean MANE delakoaren asanblada nazionala iritsi zen. Bertan, Kolonbia guztian ikasleek lortutako mobilizazio maila altua, eta garaipenerako aukerak ikusirik, eta grebarekin aurrera jarraitzea erabaki zen, estatuaren partetik jasotako erantzun gogorra kontuan hartuta ere (Calin, ikasle bat hil zen mobilizazioetan, zeharo argitu gabeko testuinguru batean) .

Horretaz gain, ikasleen unibertsitate-programa (programa mínimo) garatzeko deialdia egin zen, unibertsitate bakoitzean eztabaidatu eta elkarjarriz osatuko zena. Eta horrela, mobilizazio eta hausnarketa egitarau indartsu bat definituta, eta beste sektore batzuen (lanbide heziketako eta bigarren hezkuntzako ikasleak zein unibertsitateetako irakasle eta langileak) elkartasuna jasorik, gogotsu itzuli ginen gure herri eta ikasguneetara. Greba bultzatzen jarraitzea, eta soilik legebiltzarrak ley 39 delakoa bota eta unibertsitateetako egoera errepresiboak bertan behera utzi ezkero erretiratzea ikasleon adierazpen, presio eta eraikuntza tresna hau.

Tartean, unibertsitateetako ordezkariek mobilizazioak prestatzeko eginiko bilkuran, euskal ikasleok gure herritik jasotako elkartasun keinuak iristarazi genizkien kolonbiar ikasleei. Leioako ikasle mugimenduak,Komite Internazionalistek,Ikasle Abertzaleek eta Elektrotxaranga musika taldeak helarazitako atxikimen argazkiak eta testuak jaso ziren. Ordezkarien aurrean irakurrita, oso eskertuak izan ziren keinu hauek.

Unibertsitatera itzuliz, Astelehenean bertan fakultatez fakultate asanbladak burutu ziren, zenbaitetan dekanoak ere han zirela, eta gehienetan irakasleen presentziarekin. Haietan, kasu gehienetan bederen, grebarekin aurrera jarraitzea erabaki zen, eta denbora hau nazio mailako eta unibertsitate mailako problematikak aztertzeari ematea (beste fakultateetan, eztabaida egun gehiagoz luzatu zen, baina, azkenean, mobilizazio eta hausnarketa proposamenarekin bat egin zuten).

Hurrengo asteetan, hausnarketa eta informazio dinamikak burutu ziren, bigarren hezkuntzako ikaslekuetan, komunikabide lokal zein nazionaletan, bizilagunen etxeetan, edota plaza publikoetan. Horrez gain, eta nazio mailako plangintzaren baitan, ostegunero mobilizazioak burutu ziren, tartean ihauteriak edota antortxa eta kandelen desfileak bezalako mobilizazio berritzaileak. Herrialde guztian zehar burututako dinamika hauen bidez, eta biolentziaren erabilerarik gabeko estrategia bat erabiliz (ikasle mugimenduaren sektore zabalek erabili izan bait dute hau, ekintza publikoa beti arriskutsua izan den herrialde bat izanik, baina zilegitasun maila oso baxuetara iritsia zen borroka molde hau) iritzi publikoan eragin handia lortu zen.

Esan bezala, mobilizazio eta hausnarketa dinamikaz iritsi ginen azaroaren 10.era, egun horretan, hogei bat egun lehenago herrialdeko puntu oso ezberdinetatik irten eta bidean jendea jasotzen joandako martxak bogotán sartu ziren. Hiriburuko lau izkinetatik sartu ere, bertako eta inguruneetako ikasleekin baturik, eta hiri osoa blokeatu genuen, Plaza Bolivar izeneko plaza nagusian batu aurretik. Bezperan, eta herrialdeko puntu askotako ikasleok iadanik martxan geundela, kolonbiako presidente Juan Muanuel Santosek erreforma proiektua bertan behera uzteko asmoa agertu zuen, bere ospea asko makaltzen ari baitzen.

Ondorengo asteburuan, Asanblada nazional handi eta liskartsu batean, greba bertan behera uzteko baldintzak ezarri ziren. Zehazki, legea parlamentutik kanpo kokatzea, ikasleekin negoziazio bideak indartzea eta unibertsitateen desmilitarizazioa (Santander departamenduko UIS bezalako zenbait unibertsitatetan, poliziaren presentzia konstantea baitzen). Hurrengo astean zehar, baldintzak beteta, eta unibertsitateetako errektoretzekin kurtsoaren luzapen baldintzak itundu ondoren, unibertsitate ezberdinak greba uzten joan ginen. Bide hau, ala ere, ez zen ikasle mugimendu guztiaren gogokoa izan, askok gobernuaren azpijokoa aurreikusten bait zuten, aurreko hainbat esperientziatan oinarrituta. Hala, unibertsitate gehienetan berriro klasetara itzuli eta, arazo batzuekin, kurtsoa bukatu ahal izan genuen, hiru-lau asteko atzerapenarekin.

Abenduaren 7an, lehenengoz ezarri zen ikasleen, unibertsitateko langileen, bertako instituzioen eta gobernuaren ordezkariak batzen zituen mahaia. Geroztik, negoziazio bidean dago gatazka hau, baina argia denez, urte honetan zehar kalean mobilizazio eta presioa beharrezkoa izango da, AEBek eta kolonbiar oligarkiak duten hezkuntza proiektua geratu, eta kolonbiarrena sortzeko. Bide honetan, herri aktibazioaren isla diren prozesu andana eratu dira. Sormenaren adibide diren musika edota antzerki taldeaetatik, alternatibak eraikitzeko gaitasunaren isla den “ikasleen lege proposamena” eraikitzeko lantaldera.

Analisi orokorrago bat egitea komenigarria bada ere, hainbat gako ikutzeko, esan genezake ikasle antolakundeek, ikasle eta herritar masa zabalak aktibatzeko era aurkitu dutela,estrategia berriak eraiki eta hezkuntza herriarena izateaz gain, nazioaren kontzientzia kritikoa dela azpimarratuz. Bide guztia, aitzitik, ez dago egina, borroka oraintxe hasi bait da. Orain artekoa, ala ere ez da bide erraza izan, eta kolonbiar herri eta ikasleriak lan handia, kolpe asko, hainbat atxilotu eta hildako bat utzi ditu iadanik. Baina dudarik gabe, aurrera jarraituko dute, herriaren hezkuntza defendatuz.

Julen Rodriguez

GGZZko ikasle asanbladako eta

Komite Internazionalistak-eko kidea