1.-Zer mugimendu motatik zatoz?
Egia esan, nire militantzia politikoa bigarren hezkuntzan nengoelarik hasi zen ikasle mugimenduan. Askoz gehiago murgildu nintzen, hezkuntza publiko baten borrokan Estatu kolonbiarrak nire Aita hil zutenean, 2001ean. Bera, 70. hamarkadan, Ikasle ordezkaria zen zuzenbideko fakultatean eta ondoren sindikalista eta irakaslea.
2.- Zein da zure esperientzia kolonbian?
Aurreko galderari jarraituz, nire kolonbiako esperientzia, aitak emaniko formakuntza politikoaren transmisioan datza. Txikitatik hartu izan dut parte unibertsitateko asanbladetan, irakasleek egindako protestetan, sindikatuko eztabaidetan, nire aitaren besoetan hartu izan dut parte mobilizazioetan!!
Honek narama… Politika erreala ezagutzera, non klase sozialen konfrontazio bat dagoen, non justizia soziala bilatzen den hauen bizitza kalitatea hobetu aldera.
Bigarren hezkuntza amaitu eta gero Bogotara joan nintzen. Bertan, ekintza eta jardunaldi ezberdinetan parte hartu nuen: erreforma agraria baten aldeko mobilizazioetan, pribatizazioen kontrako martxa sindikaletan, eta baita ikasleekin, unibertsitate publiko baten alde eta unibertsitateetako paramilitarren kontrol politiko hegemonikoaren kontra. Herrialdea ezagutu, bere kultura, bere problematika.
3.- Beste asakok bezala, Kolonbiar estatuaren errepresioa pairatu eta gero, Euskal Herrian bukatu duzu.
Sufritu genuen. nire familiak, nire aitaren hilketaren ondorioz, kolonbiar estatuaren errepresioa, pertsekuzioa, estigmatizazioa eta baita Estatuaren relegazioa. Amenazatuak izan ginen, horregatik nire anaia Quebecen errefuxiatu zen. Ni, Venezuelan egon eta gero, eta ACNURek egindako estudio baten bitartez, Eusko Jaurlaritzaren giza eskubideen comisioaren oniritziaz, 2006an, gaur egun BILDU osatzen duten pertsonen laguntzaz, Euskal Herrira etortzen lagundu ninduten. Hemen oso ondo onartu ninduzuen eta nire ikasketekin jarraitzeko eta kolonbian zer gertatzen hari den zabaltzeko lanean jarraitzeko haukerak zabaldu zenizkidaten. Bestalde, Zuen herriko errealitatea ezagutzeko aukera eman didazue.
Orain, Atlantikoko unibertsitatean ematen den paramilitarren infiltrazioaren gainean egiten dut nere investigazio lana non nire aita bertako irakaslea zen. Azaroan, UPVren laguntzarekin, Nire aitaren heriotzaren 10. urteurrenean, omenaldi bat burutu dugula bilboko alde zaharrean. Bertan, Partido politikoetako ordezkariek, mugimendu sozialek, unibertsitateko lankide, kolonbiako elkartasuna lantzen duten elkarte, irakasle eta abarrek, kasuaren informe bat aurkeztu genuen. Orain, giza eskubideen komisio interamerikanoaren errekonozimendua bilatzen ari gara, Kolonbiar estatua epaitua izan dadin nire aitaren hilketagatik eta historia honek eragin duen guztiagatik.
Hemen Euskal Herrian, nire helburua bizitza hastea izango da egunen batean kolonbia berrira itzuli ahal izateko. Gehiago irakurri…